Graeme Cameron – Doodnormaal

9200000041138511

  • Thema: Literaire Thriller
  • Uitgever: Harper Collins
  • Tijd uitgave: Augustus 2015
  • aantal bladzijdes: 304 pagina’s

Veel mensen zullen het wel denken. Weer zo’n boek over psychopaten en gruwelijke moorden. Bah. Niks aan. Ik dacht dat ook , om eerlijk te zijn, maar aangezien ik boeken spaar in het genre literaire thrillers en ik dit boek voor een tientje zag liggen heb ik het toch maar gekocht. En ik heb er GEEN spijt van. Het verhaal is geschreven vanuit de ik-personage en gaat, zoals je waarschijnlijk al vermoedt, over een psychopaat. Je weet niet hoe hij eruit ziet en ook zijn naam niet. Wat de schrijver heel goed in het licht weet te brengen is dat een psychopaat gewoon net zo lijkt te functioneren als normale mensen. Niemand ziet hem als gevaar en hij weet iedereen om de tuin te leiden. Zo is dat in het echt ook.  Ik bedoel, je kan vandaag gewoon een psychopaat tegen het lijf lopen zonder dat je het door hebt. Dat is één ding wat de schrijver heel goed uitlicht. Wat de schrijver nog meer uitlicht is hoe de hoofdpersoon denkt. Aan de hand van zijn gedachten creëer je zelf een heel beeld van hoe de hoofdpersoon is en hoe hij eruit ziet. Je krijgt geen kan en klare personage voorgeschoteld, maar je kan er zelf je fantasie op los laten.

Als de hoofdpersoon Erica ontvoerd en in een hok stopt lijkt alles nog normaal, je verwacht precies het verhaal te krijgen van een echte psychopaat. In het geval van dit boek, merk je al heel snel dat dit verhaal niet zo gewoon zal worden als al die andere boeken over dit onderwerp. Als hij Rachel ontmoet verandert er van alles aan zijn leven. Hij blijft zich over geven aan zijn gedachten en blijft moorden, maar Rachel brengt hem in gevecht met zichzelf. Meestal spelen psychopaten met iedereen een spelletje en hebben weinig sympathie, maar deze hoofdpersoon krijgt door zijn liefde voor Rachel schuldgevoelens en hij raakt compleet de persoon kwijt die hij eerst was. Hij laat Erica loslopen in zijn huis en laat over zich heen lopen door haar.  Hij geeft mensen kansen, of tenminste, dat probeert hij. Je leest helemaal hoe hij als persoon verandert naarmate het boek vordert, wat ik zelf erg fijn vond. Je kruipt echt in zijn hoofd. De personages zijn goed uitgewerkt en het boek leest heerlijk makkelijk en snel. Je begrijpt de frustraties van zowel de hoofdpersoon en de bijpersonages.

Wat ik wel jammer vond was het verleden van de hoofdpersoon. Het verleden wordt maar heel af en toe genoemd en echt een duidelijk beeld krijg je ook niet over wat er precies gebeurd is. Terwijl het verleden van een psychopaat ontzettend belangrijk is om te snappen waarom iemand zo is en wat zijn motieven zijn. Ik stoorde me er gelukkig niet aan omdat ik er zelf aan de hand van de kleine stukjes en wat fantasie zelf een logisch verhaal kon creëren over zijn verleden, maar niet iedereen kan dat en het zal een punt kunnen zijn waar je tegenaan kan lopen.

Dit is het eerste echte boek dat Graeme heeft uitgebracht, zoals hij vertelde in een interview. Hij vond het moeilijk om het middenstuk van een boek te schrijven en dit is de eerste keer dat hij een boek echt goed vond. Hij heeft eerder een boek uitgebracht, maar het is maar weinig gelezen en de titel weet ik niet helaas.

voor mij is dit boek echt fijn geweest als makkelijk tussendoortje en ik denk eerlijk gezegd dat ik hem volgend jaar nog wel een keer zal lezen, omdat de schrijfstijl gewoon heerlijk is, het boek af en toe gruwelijk, maar ook omdat er wel gewoon lekkere humor in zit. Niet teveel, niet te weinig, gewoon goed. Een aanrader dus!!

~ Live Your Life Reading

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s